بيان آيه 132 - 133 قرائت : القمل : در قرائت غير مشهور بفتح قاف و سكون ميم خوانده شده است . لغت : طوفان : سيلابى كه زمين را فرا گيرد . اين كلمه ماخوذ از « طوف » است و برخى آن را مصدر دانسته‌اند ، مثل « رجحان و نقصان » اخفش گويد : مفرد آن « طوفانه » است . ابو عبيده گويد : سيلاب تند و مرگ ناگهانى را طوفان گويند : قمل : شپش بزرگ ، ابو عبيده گويد : شپش كوچك است . اعراب : مهما : خليل گويد : « مه » در اصل « ما » بوده و مثل « اما و متى ما » بر آن « ما » داخل و « هاء » تبديل به الف شده است . برخى هم « مه » را اسم فعل دانسته‌اند . فرق « مهما و ما » اين است كه اولى فقط براى شرط است و دومى مشترك است . تاتنا : فعل شرط و حذف ياء آن علامت جزم است . به : اين ضمير به « مهما » بر ميگردد . بها : اين ضمير به « آية » بر ميگردد . مفصلات : حال مقصود : وَ قالُوا مَهْما تَأْتِنا بِهِ مِنْ آيَةٍ لِتَسْحَرَنا بِها فَما نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِينَ : قوم فرعون به موسى گفتند : هر معجزه‌اى كه بياورى ، براى اينكه ما را مسحور و شيفتهء خود كنى تا از دين فرعون دست بكشيم ، تصديق تو نخواهيم كرد . منظورشان اين است كه در راه كفر اصرار دارند و ثابت قدمند و در برابر هيچ